Verslag van de 7 heuvelen loop

Zondag 17 november heeft Wilbur de Zevenheuvelenloop gelopen. Met een opbrengst van € 1689,49 is het een groot succes geworden! We zijn nu weer een stukje dichterbij 2 nieuwe klaslokalen gekomen op de Mahuruni. We hebben nu nog ongeveer € 4000 nodig om de bouw te kunnen starten. De komende tijd gaan we door met acties om ons doel te bereiken.

Het is zondagochtend. De dag van de waarheid is aangebroken. Vandaag ga ik de 15 kilometer lopen van de Zevenheuvelenloop. Het is gek. Ik heb die afstand in de paar maanden dat ik train al een paar keer volbracht. Toch ben ik nerveus of Ik het wel ga halen. En in wat voor tijd ga ik die 7 Heuvelen bedwingen? We arriveren met vrouw en oudste kind op tijd in Nijmegen. Ik neem snel afscheid van ze en ga op weg naar het juiste startvak. Drukte alom. Een graad of 7 is het. Veel hardlopers zijn al druk bezig met een serieuze warming up. We zijn nog ruim een uur voor de start, voor mij nog veel te vroeg voor een opwarmronde. Ik zie mezelf al een uur opwarmen. Dan ben ik versleten als ik aan de start sta!

Nadat ik mijn laatste warme kleren heb afgegeven toch maar aan de warming up begonnen. Dat moest wel want anders zou ik direct verstijven van de kou. Beetje op en neer lopen. Sprintje trekken. Net doen of ik al jaren een semi professionele hardloper ben. Al mijn collega opwarmers zijn ook druk in de weer. Iedereen kijkt ernstig en serieus. Jongens en meisjes, we lopen hier toch voor onze lol?

Een kwartier voor de start toch maar richting startvak oranje. Er zijn 33.000 lopers die moeten starten. Dat doe je niet even in een minuutje. Dus een hele rits aan startvakken. In het startvak wil iedereen instinctief zo ver mogelijk naar voren lopen. Maar op een gegeven moment zitten we toch als ratten in de val. Heeft één groot voordeel, ik heb het zeker niet meer koud.

We zijn gestart. De grote groep mensen loopt door een trechter de vrijheid tegemoet. De vrijheid van 15km bikkelen, afzien en alleen maar denken, waarom ben ik hier ooit aan begonnen?

De heuvels komen 1 voor 1 langs. Sommigen flauw, anderen venijnig steil. Die steile hellingen zijn regelrechte kuitenbijters. Ik had toch meer moeten trainen op heuvelachtig parcours. De enige heuvels die ik heb gehad waren de hellingen van wat fietstunneltjes. Binnen 3 seconden beneden en dito tijd weer boven. Niet bepaald een uitdagende klus voor je kuitspieren.

Na 1 kilometer stond vrouwlief met zoon aan de kant. Ook medebestuurslid Elsemiek stond langs de lijn. Alhoewel ik pas 1 kilometer achter de rug had was ik blij ze te zien. Een dikke zoen voor zoonlief en snel weer verder. Ik moest immers nog 14 kilometer afzien.

Tijdens het lopen geprobeerd mij niks aan te trekken van mijn omgeving en mij alleen maar te focussen op mijn lopen en mijn ademhaling. Helaas, zo’n dingetje tussen theorie en praktijk. Focus was bijna onmogelijk. Te veel bezig met mijn collega lopers die allemaal net zo aan het zwoegen waren als ik.

Kilometer 14 kwam in zicht. Weer vrouw en kind langs de kant. Ik verheugde mij er al kilometers lang op. Ik verheugde mij ook op het laatste deel van het parcours. De laatste 3 kilometers gaan voornamelijk naar beneden. Zalig voor je benen dacht ik vooraf. Maar helaas, mijn benen waren al zover naar de filistijnen dat ik al blij was dat ik nog enigszins rechtop de heuvel af kon lopen. Van echt versnellen was geen sprake meer. Kilometer 13 kwam voorbij. En daarna, stond zoonlief alweer op mij te wachten. Nu een high five. Yes. Daarna direct mijn vader gespot aan de andere kant van de weg.

Zo, en dan nu genieten van de laatste kilometer. De endorfine begint al door mijn lichaam te stromen, alleen al door de gedachte dat ik straks gewoon kan stoppen met rennen. Vlak voor de finish zie ik nog een man lopen die bijna 2 keer zo oud is als ik, zo schat ik in. Ik probeer hem nog in te halen. Tevergeefs. Maar wat maakt het uit. De endorfine stroomt door mijn bloed. Ik zielsgelukkig. En totaal kapot.